Weesje

 Ook mijn vader is overleden.

128 dagen na mijn moeder. Het as hebben we op de dag dat ze 60 jaar getrouwd zouden zijn samen verstrooid, nouja samen. Mijn broers schoonzus, mijn vrouw en twee dochters. Ik had een Migraine aanval, het werd me allemaal teveel. Een paar maanden later ben ik naar de plek toegegaan waar het as was verstrooid. Ik was best zenuwachtig wat ik hierbij zou voelen, want dat is onvoorspelbaar bij mij. Ga ik stuk of voel ik niks. We kwamen bij het veldje, er werd mij gewezen waar ze het hadden verstrooid. er lag as van andere, het deed me niks. Dit was niet de plek van mijn ouders in mijn hoofd.

Inmiddels is alles geregeld en klaar wat de erfenis betreft etc, spullen waren al verdeeld en er moest nog een klein financieel gedeelte worden gedaan en toen was het klaar.

m=in September zou mijn moeder jarig zijn, een mooi moment om de broers weer te zien en uit eten te gaan. 1 broer kon niet, de andere is gekomen en we zijn gaan wokken. over mijn moede hebben we het niet gehad, best gek eigenlijk, het leven is doorgegaan.........

Afscheidsspeech ma

Afscheidsspeech ma

Vroeger zei ik altijd, dat ik niet zou gaan speechen op een begrafenis of crematie,

Ik ben van mening, dat je dingen tegen iemand moet zeggen als ze nog leven.

Maar omdat broer 1 en broer 2 het wel hebben gedaan, en ik, net als vroeger, “als de jongste” toch weer het laatste woord wil hebben, ga ik toch speechen.

Hoe herinner ik mijn moeder in mijn jeugd. Ze was vrolijk, zorgzaam en opgewekt, ze wilde altijd andere mensen helpen en gelukkig maken. Als een ander genoot en gelukkig was, dan was zei tevreden.

Ze was gek en op spelletjes, en fanatiek ook.  Klok en hamer, monopoly, klaverjassen (dat seinen snap ik nog steeds niet trouwens) uitleg spelletje, wat patiencen heet en pesten, een echt gezelschap mens. Ik verdacht haar wel van valsspelen trouwens.

Ze kleedde zich ouder dan ze was, dan kwam omdat we niet veel geld hadden en we kregen veel spullen van andere wat al was gedragen. Ook zij droeg gekregen kleding wat meestal van mensen boven de 60 was geweest. Ze was 43 toen ze voorleesmoeder werd op mijn school. Meerdere klasgenoten zeiden dat ze het zo leuk vond dat mijn oma kwam helpen met lezen op school. Ging mijn moeder zonder schaamte vertellen dat ze mijn moeder was, en niet mijn oma. Ik schaamde me dood en heb gesmeekt niet meer op school te komen. Deed ze toch. 

Ik ga jullie een van mijn dierbaarste herinneringen vertellen, dat is dat wel een hele gekke vind ik zelf. Mijn moeder en ik hadden een geheimpje. Vanaf mijn 10^e tot mijn 13^e ongeveer als ik woensdag uit schoolkwam, dan had ze stiekem macaroni gemaakt, mochten mijn vader, broer 1 en broer 2 niet weten. Mijn ouders hadden niet veel geld, dus was het wel een thee kopje vol macaroni met z’n tweeën , een kontje ham, gratis gebietst bij de kruidenier, (die moest het toch weggooien anders) en een blikje tomatenpuree en peper en zout, en soms geraspte kaas, ik vond het heerlijk. Samen stiekem smullen en een geheimpje hebben. Simpel en het koste weinig.

Ook staat me bij dat ze een rollade kocht, bij de slager, deze dan zelf braadde en het door dezelfde slager liet snijden in plakjes in een schaal. Lekker spul noemde je dat. De slager wist dat we niet veel geld hadden en deed dit dus braaf. Wij kinderen vochten er dan ook, om het te laten snijden, want dan kon je mooi het kontje pikken onderweg en op eten. 

Twee weken voor haar dood, ben ik nog “alleen” bij haar geweest om een aantal dingen te bespreken. We hebben het onder andere gehad over haar uitvaart. Ik wilde weten of ze nog achter bepaalde wensen stond, en dat stond ze. Ik had dat kunnen weten want had ze eenmaal iets in haar hoofd gehaald, dan kreeg je het er maar moeilijk uit, en zoals broer 1 dat zo mooi zei “Wat in het hoofd zit, zit niet in de kont” 

Twee weken geleden vertelde ze aan mij, dat ze er aan de ene kant vrede mee had, dat ze zou sterven en aan de andere kant vond ze het moeilijk. Haar kinderen waren goed terecht gekomen en weten elkaar te vinden als het nodig is. Dat vond ze een fijne gedachte.

Maar ze maakte zich zorgen om mijn vader, hoe moest het nu met hem, zonder haar?

Haar zorg hebben we niet kunnen wegnemen, dat was namelijk haar taak en daarvoor zorgde ze met veel liefde al te lang voor mijn vader. 

Sinds ze in het verpleeghuis zat, deden ze weer veel samen. Samen naar de kerk, samen zingen en luisteren naar liedjes van vroeger, samen naar de bingo, samen een bakkie koffie doen in de ochtend. Na jaren gescheiden geleefd te hebben, waar mijn moeder het erg zwaar mee had en ze 1 of twee keer in de week op visite kon komen voor een paar uurtjes, omdat de regio taxi best wel vermoeiend voor haar was, zagen ze elkaar weer elke dag sinds ze ook in het zelfde verpleeghuis ‘mocht’ wonen. 

Mijn moeder had het idee 7 dagen per week op vakantie te zijn in een zeer luxehotel, waar ze lekker in de watte werd gelegd, met veel activiteiten. Ze had haar natje en haar droogie, aanspraak van andere bewoners, kon veel spelletjes spelen, waar ze vroeger ook al zo dol op was, en mijn vader in de buurt en goed verzorgd. 

Ze was erg geliefd in het verpleeghuis en het was mooi om te zien dat de bewoners een soort erehaag hadden gemaakt, toen ze na haar overlijden naar beneden werd gebracht.

Namens de familie, wil ik de verpleging daarom ook heel erg bedanken voor de goede zorg voor onze ouders. Het werk in de zorg is zwaar, ik kon het na 3 jaar geestelijk niet meer opbrengen en heb daarom extra bewondering voor jullie. Ik hoop dat de dankbaarheid van mijn moeder jullie dagelijks dat beetje extra energie heeft kunnen geven.

Verder Herinner ik Mijn moeder, als een sociaal mens, ze kende alle namen van alle verzorgende en vertelde iemand een opleiding te doen en een moeilijk tentamen had, dan informeerde ze vaak hoe het ging of was gegaan, 

Ook verjaardagen vergat ze niet en ze belde altijd. Haar zus vertelde mij, als een van haar zoons jarig was, dan ging de telefoon standaard om half 9 en zeiden ze al, “Dat is mijn moeder om te feliciteren”, zo was ze. Die telefoontjes worden nu al gemist heb ik gehoord.

Mijn moeder was ook een ster in het onverwachts telefoon gesprekken afkappen, zat je midden in een verhaal was het plots, “Daaaag, een kus knuffel aan vrouw en kinderen en bedankt voor je telefoontje”  tuut tuut tuut, opgehangen.

Dusss “Moe” in jou stijl “ Daaaag, 

·      Hou 1.5 meter afstand van elkaar zo meteen. 

·      Geef elkaar de ruimte en tijd om een laatste groet te brengen aan onze moeder.

·      Helaas is er geen mogelijkheid tot samen zijn na afloop.

.   Niet op het parkeer trein blijven hangen

·      Rij straks veilig naar huis

·      En Bedankt voor jullie komst en steun.

Mijn moeder is overleden, we hebben dus best wel een pittige periode achter de rug.
Met hoge uitzondering en onder strenge voorwaarden mochten we haar bezoeken, we hebben haar nog even gesproken voor ze dus in een soort coma belanden. Ze wilde voor haar dood nooit iets van eutenasie weten, maar valk voor haar dood was ze bang voor een lijdensweg. Helaas was je te laat mam. je hebt 3 dagen naar adem liggen happen, vreselijk te keer, met je 156 cm wist je toch het hele bed aan het schudden te krijgen, vreselijk

Een Crematie in Corona tijd is vreselijk

* Afscheid nemen 2 man per keer
* Kist sluiten mochten we wel met de kinderen en aanhang
* Crematie buiten wachten
* Crematie 28 man binnen max
* Vader kon aanwezig zijn, maar daarna 2 weken afgezonderd verzorgd worden, vreselijk, hebben we niet gedaan
* Na Crematie meteen ophoepelen, geen koffie met cake etc, meteen het terrein verlaten
* Je kamer mochten we niet leegmaken, alles werd in een kar bij de deur gezet

Je dood komt nog niet binnen, misschien over een paar weken als je pa mogen bezoeken en jij er niet bent

De afgelopen twee jaar is er veel gebeurd wat een depressie zou kunnen uitlokken.
Na 24 jaar vriendschap heeft mijn beste vriend me genaaid en gebruikt. Hij was niet blij meer op zijn werk en ik heb een goed woordje voor hem gedaan bij mijn werkgever. Hij mocht komen solliciteren en iedereen was happy dat er iemand van zijn kaliber bij ons kwam werken als financieel adviseur. Maar de beste vriend had andere plannen, hij wilde terug maar dan naar een functie die hij niet kreeg bij zijn ex werkgever. Na een paar weken kwamen de smoesjes dat hij het niet naar zijn zin had en als de vervanger van de manager is het dan ook niet handig als je een relatie ook nog aangaat met een collega. een man van dik 61 en hij was 43. Alsof je vader en zoon handje in handje ziet lopen. Ik heb niks tegen mannen die samen wat hebben, maar hier had ik het wel ff moeilijk mee.
Maar er kwamen steeds meer leugens en tegenstrijdige verhalen, dan had hij een baan aangeboden bij een bedrijf dat films uitbracht en toen weer een of andere groothandel en tja teveel om op te noemen en via via hoorde ik dus dat hij zelf zijn oude werkgever had benaderd en alles al rond was, dit bleek de derde week dus al geregeld te zijn em moest hij het alleen nog aan mij en mijn werkgever verkopen.
Ik was woedend en voelde me gebruikt. Ik wilde er face2face over praten, maar daar was hij te laf voor. Hij wilde liever bellen. Ondertussen wist ik dat hij zijn vriend ook aan het voorliegen was over zijn verleden. Daar heb ik hem telefonisch nog op aangesproken. Hij vond dat ik teveel poeha maakte en dat het gebruiken wel mee viel. Hij wilde de hogere functie, maar als het bij ons was bevallen had hij wel gebleven en 600 bruto per maand meer is dit wel waar. nou stik je de 7200 euro bruto per jaar erbij.

De vriendschap is sinds november 2018 voorbij en tot 28 februari 2019 werkte hij voor ons. Door zijn relatie met de collega was hij op none actief gezet tot hij een nieuwe baan had. meneer presenteerde te melden dat hij op 1 mei daar zou gaan werken, maar ik wist dat 1 maart de nieuwe werkdag was, dus heb ik daar een stokje voor gestoken. Emotioneel heeft me dit wel een klap gegeven en vertrouw ik alleen mijn kinderen en mijn vrouw nog.

De Corona crisis doet natuurlijk ook geen goed, allemaal veranderingen die ik niet wil en waar ik wel aan moet toegeven.

De blog was ik vergeten, tot iemand over een depressie begon en ik me er weer van bewust werd hoe gevaarlijk ik het afgelopen jaar er weer tegen aan heb gezeten en weer exogeen. Een ziekenhuis was de trigger, gegrepen, onnodig lang pijn, spoed opname met operatie, herstel dat klote ging, veel gemist op werk, daardoor weinig input kunnen geven en dingen mis zien gaan die ik wel had voorzien. voelde me klote als ik me ziek moet melden, hele klachten procedure op gang gezet tegen ziekenhuis, wordt je na maanden gehoord komt er een arts die je nooit heeft gezien of gesproken, zinloos dus. maar ik ben door het oog van de naald gegaan. maar het gaat weer goed

Het gaat goed

Ik kreeg een bericht hoe het nu gaat.
Ik ben gewisseld van baan, ik voel me daar door bevrijd.ik heb nog nooit zn leuke baan gehad als deze en voel me gelukkig. natuurlijk is er overal wel sjit en zo ook bij mij, mar ik kan het handelen. Toch ligt de depressie soms op de loer, daar had ik de afgelopen weken wel een beetje last van. Ik moest contact hebben met de moeder van Naomie die een bepaalde situatie wilde misbruiken om contact te hebben en houden. dat werd veroorzaakt door een andere partij. Ik raakte de controle dus kwijt en tja andere bepaalde en ik waarschuwde ze dat daar vodde van kon komen, daar luisterde ze niet naar en toen de voorspelde vodde kwam, gaven ze mooi niet thuis en was ik het weer die met de ellende zat.

Via een sluwe truc ben ik daar onder uit gekomen en is en blijft het stil. gelukkig met medewerking van weer een andere derde partij.

Maar goed, ik voelde hem wel weer ff, die machteloosheid, die onmacht, die die leegte die die geen zin die die ik wil niet meer ik kan niet meer ik stop ermee, het hoeft niet meer.

gelukkig dat is weer weg

Salamanders

Hoewel ik niks met Salamanders heb, is een salamandertje, wel de reden dat ik deze blog aan het tikken ben. Gisteren ging er iemand ineens op mijn blog reageren terwijl ik de blog aan het vergeten was.
Nu jok ik een beetje want soms worden er weer prikkels door Sonja gestuurd en voel ik me meteen down en moe. Ze wilde ze bestaande afspraken ineens in de prullenbak gooien en nieuwe afspraken maken. Dit liet ze via jeugdzorg waar ik niks meer me te maken heb, maar zij wel doorschemeren en ze waren meteen voorstander.

Ik heb ze kort laten weten dat nog geen jaar geleden er via een buitenlandse advocaat dingen zijn ondertekend en gelegaliseerd en dat ze nu weer in Nederland is, wat niet mijn keuze of door mijn toedoen was daar niks aan veranderde.

Tevens heb ik ze te kennen gegeven dat ze nu eens moesten stoppen met het beschermen van de moeder en zich met kinderen bezig te houden en dit niet in het belang van kinderen was. Dit is nu al 14x door de rechter bevestigd en dat gaan we geen 15e keer doen.
Ook Sonja kort en bondig verteld dat ik niet zal mee werken en dat was een mail van nog geen 3 zinnen. nooit iets meer van vernomen gelukkig, waar op zulke momenten ben ik kwetsbaar en loert de depressie om de hoek, kijkt of hij weer kan toeslaan,

WAT DACHT JE VAN NIET !!!!!

Wat ik me wel afvraag is het volgende. Wat heeft Salamandertje met een exogene depressie?
Zoals beloofd een blogje, nu is het aan jou. Ik kan je helpen en denk dat alleen mensen die het hebben mee gemaakt dat ook echt kunnen

groet

Daryl