Vroeger zei ik altijd, dat ik niet zou gaan speechen op een begrafenis of crematie,
Ik ben van mening, dat je dingen tegen iemand moet zeggen als ze nog leven.
Maar omdat broer 1 en broer 2 het wel hebben gedaan, en ik, net als vroeger, “als de jongste” toch weer het laatste woord wil hebben, ga ik toch speechen.
Hoe herinner ik mijn moeder in mijn jeugd. Ze was vrolijk, zorgzaam en opgewekt, ze wilde altijd andere mensen helpen en gelukkig maken. Als een ander genoot en gelukkig was, dan was zei tevreden.
Ze was gek en op spelletjes, en fanatiek ook. Klok en hamer, monopoly, klaverjassen (dat seinen snap ik nog steeds niet trouwens) uitleg spelletje, wat patiencen heet en pesten, een echt gezelschap mens. Ik verdacht haar wel van valsspelen trouwens.
Ze kleedde zich ouder dan ze was, dan kwam omdat we niet veel geld hadden en we kregen veel spullen van andere wat al was gedragen. Ook zij droeg gekregen kleding wat meestal van mensen boven de 60 was geweest. Ze was 43 toen ze voorleesmoeder werd op mijn school. Meerdere klasgenoten zeiden dat ze het zo leuk vond dat mijn oma kwam helpen met lezen op school. Ging mijn moeder zonder schaamte vertellen dat ze mijn moeder was, en niet mijn oma. Ik schaamde me dood en heb gesmeekt niet meer op school te komen. Deed ze toch.
Ik ga jullie een van mijn dierbaarste herinneringen vertellen, dat is dat wel een hele gekke vind ik zelf. Mijn moeder en ik hadden een geheimpje. Vanaf mijn 10e tot mijn 13e ongeveer als ik woensdag uit schoolkwam, dan had ze stiekem macaroni gemaakt, mochten mijn vader, broer 1 en broer 2 niet weten. Mijn ouders hadden niet veel geld, dus was het wel een thee kopje vol macaroni met z’n tweeën , een kontje ham, gratis gebietst bij de kruidenier, (die moest het toch weggooien anders) en een blikje tomatenpuree en peper en zout, en soms geraspte kaas, ik vond het heerlijk. Samen stiekem smullen en een geheimpje hebben. Simpel en het koste weinig.
Ook staat me bij dat ze een rollade kocht, bij de slager, deze dan zelf braadde en het door dezelfde slager liet snijden in plakjes in een schaal. Lekker spul noemde je dat. De slager wist dat we niet veel geld hadden en deed dit dus braaf. Wij kinderen vochten er dan ook, om het te laten snijden, want dan kon je mooi het kontje pikken onderweg en op eten.
Twee weken voor haar dood, ben ik nog “alleen” bij haar geweest om een aantal dingen te bespreken. We hebben het onder andere gehad over haar uitvaart. Ik wilde weten of ze nog achter bepaalde wensen stond, en dat stond ze. Ik had dat kunnen weten want had ze eenmaal iets in haar hoofd gehaald, dan kreeg je het er maar moeilijk uit, en zoals broer 1 dat zo mooi zei “Wat in het hoofd zit, zit niet in de kont”
Twee weken geleden vertelde ze aan mij, dat ze er aan de ene kant vrede mee had, dat ze zou sterven en aan de andere kant vond ze het moeilijk. Haar kinderen waren goed terecht gekomen en weten elkaar te vinden als het nodig is. Dat vond ze een fijne gedachte.
Maar ze maakte zich zorgen om mijn vader, hoe moest het nu met hem, zonder haar?
Haar zorg hebben we niet kunnen wegnemen, dat was namelijk haar taak en daarvoor zorgde ze met veel liefde al te lang voor mijn vader.
Sinds ze in het verpleeghuis zat, deden ze weer veel samen. Samen naar de kerk, samen zingen en luisteren naar liedjes van vroeger, samen naar de bingo, samen een bakkie koffie doen in de ochtend. Na jaren gescheiden geleefd te hebben, waar mijn moeder het erg zwaar mee had en ze 1 of twee keer in de week op visite kon komen voor een paar uurtjes, omdat de regio taxi best wel vermoeiend voor haar was, zagen ze elkaar weer elke dag sinds ze ook in het zelfde verpleeghuis ‘mocht’ wonen.
Mijn moeder had het idee 7 dagen per week op vakantie te zijn in een zeer luxehotel, waar ze lekker in de watte werd gelegd, met veel activiteiten. Ze had haar natje en haar droogie, aanspraak van andere bewoners, kon veel spelletjes spelen, waar ze vroeger ook al zo dol op was, en mijn vader in de buurt en goed verzorgd.
Ze was erg geliefd in het verpleeghuis en het was mooi om te zien dat de bewoners een soort erehaag hadden gemaakt, toen ze na haar overlijden naar beneden werd gebracht.
Namens de familie, wil ik de verpleging daarom ook heel erg bedanken voor de goede zorg voor onze ouders. Het werk in de zorg is zwaar, ik kon het na 3 jaar geestelijk niet meer opbrengen en heb daarom extra bewondering voor jullie. Ik hoop dat de dankbaarheid van mijn moeder jullie dagelijks dat beetje extra energie heeft kunnen geven.
Verder Herinner ik Mijn moeder, als een sociaal mens, ze kende alle namen van alle verzorgende en vertelde iemand een opleiding te doen en een moeilijk tentamen had, dan informeerde ze vaak hoe het ging of was gegaan,
Ook verjaardagen vergat ze niet en ze belde altijd. Haar zus vertelde mij, als een van haar zoons jarig was, dan ging de telefoon standaard om half 9 en zeiden ze al, “Dat is mijn moeder om te feliciteren”, zo was ze. Die telefoontjes worden nu al gemist heb ik gehoord.
Mijn moeder was ook een ster in het onverwachts telefoon gesprekken afkappen, zat je midden in een verhaal was het plots, “Daaaag, een kus knuffel aan vrouw en kinderen en bedankt voor je telefoontje” tuut tuut tuut, opgehangen.
Dusss “Moe” in jou stijl “ Daaaag,
· Hou 1.5 meter afstand van elkaar zo meteen.
· Geef elkaar de ruimte en tijd om een laatste groet te brengen aan onze moeder.
· Helaas is er geen mogelijkheid tot samen zijn na afloop.
. Niet op het parkeer trein blijven hangen
· Rij straks veilig naar huis
· En Bedankt voor jullie komst en steun.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten