Hoewel ik steeds aan het bloggen ben over het verleden, gaat het heden ook gewoon door. Ik ken niemand met een depressie en dat is best wel lastig, soms heb je behoefde om te vragen herken jij dit en dat ook.
Zo heb ik moeite om naar plekken te gaan met heel veel mensen. Ik ben voor een bepaalde voetbal club en soms kan ik aan een kaartje komen voor een wedstrijd, zo ook gisteren, maar het idee in een stadion te zitten met heel veel mensen doet me enorme angst inboezemen. De stad waar ik woon, vermijd ik als het even kan op zaterdag en de koop avond. Helaas dit weekend kwam ik er heel even niet tussen uit. Onze kleine van 7 maanden heeft speciale voeding en tja kruidvat verkoopt dat wel in het winkel centrum bij ons, die drukte gaat nog, maar het was uit verkocht, en ook echt bijna op. dus moest ik naar de stad. Wat een herrie enw at een mensen en was echt een grote kudde mensen die echt al sloffend door liepen, voor iemand zoals ik die dan even vlug vlug wil, was er geen doorkomen aan.
Ik moest langs kraampjes om de D.A. te bereiken, die was het dichtste bij, vreselijk. al met al heeft de reis vanaf het station naar de D.A. me 15 minuten gekocht (normaal 7) en dan moest ik ook weer terug door die massa. ik kan je verzekeren dat ik het niet als fijn heb ervaren. grote groepen mensen ik weet het niet, teveel prikkels ofzo, maar in mijn hoofd kwam er toch een soort van paniek terwijl ik dit voor de depressie niet had.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Hoi, ik heb iets soortgelijks. Hoewel ik er nooit met iemand over praat. Hoe meer ik je blog lees, hoe meer ik dingen herken. Ik ben vrouw, gescheiden, en inmiddels weer in een nieuwe relatie en samenwonend. Ik kan niet tegen drukte en kinderen, ik wil ook geen kinderen. Maar mijn nieuwe partner heeft er twee. Het zijn prima kinderen, gehoorzaam en slim. Maar ik moet er niks van hebben, ook al zijn ze hier maar om het weekend, het is teveel voor mij. Ik ben bang dat mijn partner het opvat dat ik een hekel aan zijn kinderen heb, terwijl ik niks persoonlijks tegen ze heb. Maar ik vind het moeilijk om tegen hem te zeggen wat er werkelijk mis is, ook ik schaam me en voel me zwak. In het dagelijks leven ben ik veel moe, en zijn er bepaalde dingen die ik gewoon niet kan. Morgen is het kerstmis, en ik ga dit jaar met de kerst en nieuwjaar alleen zijn. Hij had de kinderen dit jaar, en ging naar zijn moeder toe. Hij vond het vreselijk jammer dat ik niet mee wilde, maar twee weken met zoveel mensen in een huis is mijn ergste nachtmerrie. Dan maar alleen....
BeantwoordenVerwijderenHey Obbie, Hoe was je kerst en oud en nieuw. Ik had je reactie even niet gezien, omdat er weer zoveel in mijn leventje gebeurd. Ik ben blij dat er eindelijk iemand zich herkend in het geen ik voel en ervaar. Van de week zal ik weer flink gaan bloggen. er staat pas 5 % op deze blog dus ik kan nog even voort.
BeantwoordenVerwijderenhappy new year en ik kan niet op je blog komen omdat ik mijn profiel niet kenbaar maak, ik wil niet dat iemand mijn herkend, de reden daarvan zal je wel raden
Obbie, jammer dat je niet meer reageerd
BeantwoordenVerwijderen